آلومینیوم قویترین و متداولترین حذف کننده اکسیژن و نیتروژن است. بنابراین اتر مطلوبی بر روی حساسیت در برابر پیر شدن داشته و در مقادیر کم باعت ریز شدن دانه ها در فولاد می گردد. چنانچه تشکیل کاربیدهای خیلی سخت بوسیله ترکیب آلومینیوم با نیتروژن مد نظر باشد از آن بعنوان عنصر آلیاژی در فولاد های نیترید شوند استفاده میشود. آلومینیوم مقاومت در برابر پوسته شدن را افزایش میدهد و بنابراین اغلب به فولادهای فریتی مقاوم به حرارت اضافه میشود. در فولاد های ساده کربنی نفوذ آلومینیوم به سطح، مقاومت در برابر پوسته شدن را افزایش می دهد. آلومینیوم منطقه پایداری آستنیت (ү) را بشدت کوچک می نماید. به دلیل افزایش نیروهای پسماند داخلی، آلومینیوم بعنوان ترکیب آلیاژی در آلیاژهای مغناطیسی دائمی آهن-نیکل-کبالت-آلومینیوم استفاده میشود.












