فولاد کاوه

تنگستن یک کاربید زای قوی است (کاربیدهای تنگستن بسیار قوی هستند) و منطقه پایداری فاز آستنیت (ү) را محدود می نماید و علاوه بر بهبود مقاومت به ضربه، مانع از رشد دانه ها می شود. تنگستن استحکام کششی و پایداری سختی در درجه حرارتهای بالا را افزایش می دهد و به همان نسبت نیز مقاومت سایشی در دمای بالا (دمای سرخ) و بالطبع راندمان برش را افزایش میدهد. بنابراین به طور عمده به فولادهای تندبر، ابزار گرمکار و فولاد های مقاوم به حرارت اضافه می شود. تنگستن بطور فزاینده ای نیروهای پسماند داخلی را افزایش میدهد، بنابراین بعنوان عنصر آلیاژی اصلی در آلیاژهای مغناطیسی دائم کاربرد دارد. تنگستن مقاومت در برابر پوسته شدن را از بین میبرد. وزن مخصوص بالای این عنصر بویژه در فولاد های تندبر با تنگستن بالا و فولاد های ابزاری گرم کار قابل توجه است.