منگنز دارای اثر اکسیژن زدائی است و در ترکیب با گوگرد تشکیل سولفیدهای منگنز داده و بنابر این اثر نا مطلوب سولفیدهای آهن را کاهش میدهد. این خاصیت ویژه در فولاد های خوش تراش سبب کاهش خطر ترک سرخ می شود. منگز نقاط Ar1 و Ar3 را پائین آورده و سرعت سرد کردن بحرانی را کاهش می دهد. بنابراین سختی پذیری افزایش میابد. مقادیر منگنز بالاتر از 4% حتی در هنگام سرد کردن با سرعتهای کم سبب ایجاد ساختار مارتنزیتی ترد می شود. فولاد های شامل بیش از 12% منگنز و با میزان کربن بالا در گروه فولادهای آستنیتی هستند چون منگنز به مقدار قابل ملاحظه ای منطقه پایداری آستنیت (ү ) را افزایش می دهد، چنین فولادهائی هنگامیکه تحت تنش های ضربه ای قرار میگیرند، در اثر کرنشهای شدید دچار سختی سطحی (کار سخت) می شوند در حالیکه مغز آنها نرم باقی میماند. بنابراین مقاومت سایشی زیادی در مقابل تنشهای ضربه ای دارند.
فولادهای با محتوای منگنز بالاتر از 18% حتی پس از شکل دهی سرد غیر مغناطیسی باقی می مانند و بعنوان فولادهای مخصوص و فولادهای مناسب برای سرویس دهی در درجه حرارتهای پائین توصیه می شود. منگنز ضریب انبساط حرارتی را افزایش می دهد، در حالیکه هدایت الکتریکی و حرارتی را کاهش می دهد.
