فولاد کاوه

مولیبدن عمدتاً همراه با سایر عناصر آلیاژی به فولاد اضافه می شود. بعد از کربن، مولیبدن فعالترین عنصر برای سخت کردن است. مولیبدن با کاهش سرعت سرد شدن بحرانی سبب بهبود سختی پذیری فولاد می گردد. مولیبدن تردی تمپر را کاهش می دهد و همچنین سبب ریز شدن دانه های فولاد میگردد که مثال آن فولادهای Cr-Ni و فولادهای منگنزدار می باشد. این عنصر تنش تسلیم و استحکام کششی را افزایش میدهد و بخاطر کاربید زدائی قوی راندمان برش فولاد های تند بر را افزایش می دهد. مولیبدن از دسته عناصری است که مقاومت خورد گی فولاد را افزایش میدهد و بنابر این اغلب به عنوان عنصر آلیاژی اصلی در فولاد های پر آلیاژ کروم دار و فولاد های آستنیتی کرم نیکل مورد استفاده قرار میگیرد. مقادیر زیاد مولیبدن سبب کاهش حساسیت فولاد نسبت به خوردگی حفره ای (Pitting) میشود، همچنین مولیبدن منطقه پایداری آستنیت (ү) را کوچک نموده و استحکام در درجه حرارت های بالا را افزایش و مقاومت در برابر تشکیل پوسته را کاهش می دهد. از ویژگیهای مهم مولیبدن کاهش شکنندگی بازگشت فولاد های کرم نیکل است.