فولاد کاوه

نیکل در فولاد های ساختمانی موجب افزایش مقاومت ضربه حتی در درجه حرارت های زیر صفر میگردد و بنابر این در فولاد های سختی سطحی شونده ، عملیات حرارتی پذیر و فولاد های مورد استفاده در دردرجه حرارتهای زیر صفر برای افزایش مقاومت  ضربه از نیکل به عنوان عنصر آلیاژی استفاده می شود . همه نقاط تبدیل(A1 تا A4 ) بوسیله نیکل کاهش میابند ، نیکل کاربید زا نیست و منطقه پایداری فاز آستنیت(ү) را وسیع میکند . (بیشتر از 7%)نیکل حتی اگر بتنهائی بعنوان عنصر آلیاژی و در مقادیر زیاد استفاده شود فرایند های خوردگی را تا حد  زیادی کند میکند . اما نیکل در فولادهای آستنیتی کرم نیکل ، سبب افزایش مقاومت در برابر حمله مواد شیمیائی احیاء کننده می شود ، مقاومت این فولادها در برابر مواد اکسید کننده با اضافه کردن مقدار متوسط کرم بدست می آید . فولاد های آستنیتی ، در دمای بالای c ° 600 استحکام بالائی دارند که این موضوع بدلیل بالا بودن درجه حرارت تبلور مجدد آنها بوده و عملاً  غیر مغناطیسی هستند . نیکل هدایت حرارتی و ا لکتریکی را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد . مقادیر بالای نیکل با محدوده آنالیزی مشخص منجر به تولید فولادهائی با خواص فیزیکی مشخص مانند فولاد با انبساط حرارتی کم میگردد . به طور کلی میتوان گفت هر چه دمای کاربرد فولاد پائین تر باشد ،  جهت جلوگیری از ریسک شکست ترد  باید از فولاد با نیکل بیشتر استفاده نمود .